Löwen- und Philippsburg in Monreal

De naburige ruïnes van de Löwenburg – ook bekend als Burg Monreal – en de Philippsburg – in de volksmond “das Rech” (Reh) – torenen majestueus uit boven het idyllisch in het Elzbachtal gelegen vakwerkdorp Monreal, op een 350 meter hoge rotspunt.

De Löwenburg
De Löwenburg boven het vakwerkdorp Monreal is een zogenaamde uitloperburcht en werd voor het eerst in 1229 in een oorkonde vermeld.
Graaf Hermann III van Virneburg wordt beschouwd als de bouwer van de Löwenburg. Volgens overleveringen zou hij het complex na een verdelingsovereenkomst op het land van zijn broer Philipp hebben gebouwd. De hierdoor ontstane geschillen tussen de broers werden echter later bijgelegd en Philipp droeg zijn rechten op de regio over aan zijn broer.
Vandaag de dag zijn er nog grote delen van de Löwenburg bewaard gebleven, die een goede indruk geven van hoe statig het uiterlijk van de burcht destijds moet zijn geweest. Vooral de overblijfselen van de 25 meter hoge donjon met zijn drie meter dikke muren zijn van veraf zichtbaar. De hoge ingang van de imposante donjon kijkt uit in de richting van het dal en is daarmee strategisch gunstig gelegen, aan de kant die van de vijand is afgekeerd.
De kasteeltoren is helaas momenteel gesloten en niet toegankelijk.

De Philippsburg
De Philippsburg in Monreal werd eveneens in de 13e eeuw gebouwd. De Philippsburg heeft in de volksmond de bijnaam „Rech“ (Reh) gekregen vanwege haar kleinere omvang in vergelijking met de Löwenburg.
Wat betreft de ontstaansgeschiedenis bestaan er twee verschillende theorieën: enerzijds zou de Philippsburg louter als voor- of buitenwerk van de Löwenburg zijn gebouwd, anderzijds zou het een „reactie“ van Philipps zijn geweest op de ongeoorloofde bouw van de Löwenburg door zijn broer.
Van de Philippsburg zijn – met de noordwestelijke toren en de gerestaureerde zuidmuur – eveneens nog enkele substantiële muurresten bewaard gebleven, die een goed beeld geven van de oorspronkelijke aanleg.

Historische ontwikkeling
De graven van Virneburg onderhielden goede betrekkingen met het keurvorstendom Keulen. Hierdoor, en als gevolg van de invallen van Hendrik II van Virneburg op de tot het keurvorstendom Trier behorende stad Mayen, ontstond er een vete tussen de aartsbisschop van Trier en de graven van Virneburg. Na tussenkomst van de aartsbisschop van Keulen werd daarom overeengekomen dat Hendrik II de Löwenburg in Trier in leen zou krijgen zodra zijn vader Robert III van Virneburg was overleden.
Tussen 1384 en 1445, toen Robert IV van Virneburg heer van Monreal was, werd het complex verder uitgebreid en diende het in de 14e en 15e eeuw onder andere als weduwenzetel van de gravenfamilie. Het stamkasteel van de graven van Virneburg in Virneburg zelf werd al aan het begin van de 16e eeuw als hoofdverblijfplaats vervangen door Monreal.
In het jaar 1545 stierf het geslacht van de Virneburgers uit met de laatste graaf Cuno, waarna Heinrich von Leiningen als leenman volgde. Na 1555 werd het leen echter niet opnieuw vergeven en stelde de keurvorst van Trier een eigen ambtenaar aan.
Tijdens de vergeefse poging om de stad tegen Zweedse troepen te verdedigen, liepen de vestingwerken in 1632 zware schade op en werden ze uiteindelijk in de loop van de Paltsische Successieoorlog in 1689 definitief verwoest door Franse troepen.
In 1815 kwamen de twee kasteelruïnes van Monreal in staatseigendom, totdat de huidige Algemene Directie Cultureel Erfgoed Rijnland-Palts (GDKE) eigenaar werd.