Flotationsverfahren 1927

Activiteiten na sluiting van Diepenlinchen

Ertsverwerking en flotatie in het Stolberger gebied

Gedurende vele eeuwen maakte men gebruik van de zogenaamde dichtheidsscheiding om herbruikbare ertsen van waardeloos gesteente te scheiden. Daarbij werden de verschillen in soortelijk gewicht tussen erts en bijgesteente benut.

Het uit de mijnen gewonnen ertsbevattende gesteente werd eerst klein gemaakt met hamermolens, kollenmolens of stenen molens. De gewenste korrelgrootte hing sterk af van hoe fijn het erts in het moedergesteente verspreid was. De afzonderlijke korrels moesten duidelijk verschillen in ertspercentage en waardeloos gesteente om de scheiding door dichtheidsscheiding effectief te maken.

De eigenlijke scheiding vond plaats onder een zwakke waterstroom op schuin geplaatste tafels, die mechanisch in trilling werden gebracht. Zo zetten de korrels zich af volgens hun soortelijk gewicht – een proces dat ook bekend stond als schud- of schokbed.

De voornamelijk in Stolberg gewonnen schalenblende was een polymetallisch erts dat zinkblende, loodglans en sulfide (pyriet of markasiet) bevatte. Daarom was het bijzonder belangrijk om de sulfiden niet alleen van bijgesteente, maar ook onderling te scheiden.

Flotatieproces in de jaren 1920

In de jaren 1920 werd de ertsverwerking aanzienlijk verder ontwikkeld. Het flotatieproces (ook wel zwemmechanisch genoemd) maakte gebruik van de verschillende oppervlakte-eigenschappen van mineralen. Voorwaarde was een fijne vergrijzing van de ertsstapel door stenen molens.

Na de sluiting van de Diepenlinchen mijn bleef het uitbatingsbedrijf, de Gesellschaft für Bergbau und Zinkfabrikation zu Stolberg und in Westfalen (Stolberger Zink), actief in heel Europa. In 1927/28 bouwde het bedrijf een flotatie-installatie op de Weißenberg met een capaciteit van 5 ton per uur.

In eerste instantie werd de installatie gebruikt voor de nabewerking van oude vijver- en afvalslib, aangezien dit materiaal zich zonder verdere vergrijzing voor de flotatie leende. Tot 1933 kon op deze manier meer dan 4.000 ton bruikbaar ertsconcentraat worden gewonnen.

Met de autarkiebewegingen van de jaren 1930 werd van 1933 tot 1942 ook steeds meer afvalgrofmateriaal vergrijsd en verwerkt. De hierbij vrijkomende zanderige resten werden op de stortplaats bij de Weißenberg gedumpt.