Albertsgrube

Ertswas, ertsverwerking en afvalberg

In dit gebied bevonden zich de ertswasinstallatie, de ertsverwerking en de afvalberg van het oorspronkelijke deel van de Albertsgrube (gangen I-VII en de ijzerertsschacht). De slangvormige uitbreiding in het zuidoosten vertegenwoordigt de concessie van de Zufriedenheit-mijn uit het jaar 1829. Beide mijnen werden in 1847 samengevoegd tot de Albertsgrube.

Van de in 1853 gebouwde verwerkingsinstallatie zijn nog de vier bezinkbassins bewaard gebleven. Aangezien de scheiding van het erts van het dode gesteente door middel van dichtheidssortering niet bijzonder effectief was, bleven er nog steeds aanzienlijke resten van het erts in de afvalberg achter. Dit verklaart waarom de afvalberg niet of slechts begroeid is met galmeiflora en andere zware-metalen-tolerante planten.

Aangezien onder andere ook dennen en berken tolerant zijn ten opzichte van zware metalen, dreigt de afvalberg te verbossen en daarmee het verdwijnen van de galmeiflora. In tegenstelling tot in het gebied Zufriedenheit en Diepenlinchen overheersen hier loodsulfide (galeniet) en ijzersulfide (pyriet/markasiet). Het water dat nodig was voor de dichtheidssortering werd stroomopwaarts opgevangen in nog steeds bestaande vijvers en na zuivering in de slibputten en zuiveringsvijvers afgevoerd naar de Quellbach. Zo bleef de vervuiling van het water door slib binnen de perken.

Het vrijkomende slib werd eveneens op de afvalberg gestort. Nog steeds is de bedding van de Quellbach roestrood gekleurd, wat echter niets te maken heeft met het wassen van het erts, maar het gevolg is van het uitspoelen van ijzeroxide uit de galerijen en schachten van de mijn.

Verwerking door middel van dichtheidssortering (zwaartekrachtscheiding): De gewonnen ertsen vertonen voldoende grote gewichtsverschillen ten opzichte van het gesteente, zodat scheiding op basis van het soortelijk gewicht mogelijk is. Hiervoor wordt het afvalgesteente vermalen (in de breekinstallatie), om vervolgens over licht hellende, trillende werkplaten (schudtafels) te worden geleid. Dit schudden vindt plaats onder een zwakke waterstroom, zodat het lichtere gesteente wordt weggespoeld en het zwaardere erts achterblijft.

(Tekst: Jens Mieckley)

Deze route is ontwikkeld in het kader van het door LEADER gesubsidieerde project ‚Kwaliteitsoffensief Wandelen in Roetgen en Stolberg‘ met steun van de Europese Unie (ELER) en de deelstaat Noordrijn-Westfalen.