Heidegärten auf dem Büschberg und dem Wabelsberg

Langscheid

Inhoud delen:

De twee heidetuinen op de Büschberg bij Arft en de Wabelsberg bij Langscheid vormen zowel een educatief parcours als een botanische tuin en geven informatie over de karakteristieke plantensoorten van de heide door middel van informatieborden.

De Büschberg (587 m) bij Arft biedt een fantastisch uitzicht op een bijzondere verscheidenheid aan flora en fauna. De Heidegarten op de Büschberg werd gemaakt met 34 typische plantensoorten.

De Heidegarten aan de Wabelsberg in Langscheid werd tussen oktober 2008 en juli 2009 gebouwd bij de oostelijke plateauuitgang van de Wabelsberg met 45 plantensoorten.

De twee heidetuinen hebben de volgende drie hoofddoelstellingen:

1. Bezoekers moeten esthetisch worden benaderd en geïnteresseerd in het onderwerp heide.
2. Kennis moet op een lichte en compacte manier aan belanghebbenden worden verstrekt.
3. De heidetuinen moeten het startpunt worden voor de herverspreiding van zeldzame heidesoorten.

Veel zeldzame plantensoorten zijn ook te vinden uit de buurt van de aangelegde heidetuinen en een verscheidenheid aan vlinders, kevers en insecten kunnen worden ontdekt. Een bijzondere ervaring voor het verkennen van de unieke heidegebieden zijn het Traumpfad "Bergheidenweg" (startpunt Arft) en het Traumpfad "Wacholderweg" (startpunt Langscheid) en de Traumpfädchen "Langscheider Wacholderblick" (startpunt Langscheid).

Plaats

Langscheid

Contact

Heidegärten auf dem Büschberg und dem Wabelsberg
Neuer Weg 16
56729 Langscheid
Telefoon: (0049) 02651800995

naar de website

Plan uw reis

Route tonen op google maps

reis met de trein

Dat kan ook interessant zijn voor u

Pfarrkirche in Weiler, © Foto: Svenja Schulze-Entrup, Quelle: Touristik-Büro Vordereifel

Pfarrkirche "St. Kastor" in Weiler

De barokke kerk werd gebouwd in 1727 als een hallengebouw gemaakt van gepleisterde steengroevesteen. Nadat de bevolking in Weiler tot 1906 gestaag groeide, werden plannen voor een kerkuitbreiding opgesteld door baumeister Rüppel uit Bonn. De kerk moest worden uitgebreid met basaltstenen door de toevoeging van een transept en een koorzaal in neogotische stijl, samen met sacristiegebouwen. In 1909 kon de "nieuwe" kerk plechtig worden ingewijd. Bijzonder de moeite waard is de Marienaltar, die werd overgenomen van de "oude" kerk.

Pfarrkirche St. Valerius in Wanderath, © Foto: Svenja Schulze-Entrup, Quelle: Touristik-Büro Vordereifel

Pfarrkirche St. Valerius, Baar-Wanderath

De verifieerbare bouwgeschiedenis van de parochiekerk in Wanderath begint in de 13e eeuw. De oorspronkelijke kerk is romaans, rond 1500 werd het laatgotische schip, de huidige zijbeuk, gebouwd met de hulp van de graven van Virneburg, die de beschermheren van de kerk waren. Toen de kerk rond 1530 werd vergroot met een zuid- en noordbeuk, werden de zijmuren van de oude kerk doorbroken. In 1655 wordt Wanderath een zelfstandige parochie. Dit zijn onder meer de plaatsen Engeln, Büchel, Freilingen, Nitz, Ober- Mittel- en Niederbaar, Herresbach, Eschbach, Döttingen, Siebenbach en Drees. Virneburg werd aan het begin van de 19e eeuw toegevoegd. Hiervoor wordt Drees toegewezen aan Welcherath. In 1896/1897 werd het huidige, neogotische hoofdschip gebouwd. De twee gotische zijbeuken worden afgebroken. In 1921/1922 werd de kerk weer uitgebreid. De toenmalige achthoekige sacristie werd afgebroken en de huidige gebouwd. Het middenschip werd met 10 m verlengd en de galerij werd gebouwd. De toren werd 6 meter verhoogd. Bovendien kreeg de kerk een doorlopend dakoppervlak. Sindsdien is de uiterlijke blik niet veranderd. Omdat Wanderath tot het midden van de 19e eeuw slechts uit een kerk, een pastorie, een school en een woongebouw bestond, zijn er veel legendes en mythen rond de vraag waarom er überhaupt een kerk in het arme Wanderath werd gebouwd.