Aussichtspunkt "Zum Nitzblick"

Kirchwald

Inhoud delen:

Op ongeveer 3 kilometer van de gemeente Kirchwald krijgt de bezoeker een indrukwekkend uitzicht over het dal van de Nitz, dat onder de Kirchwald-heuvels ligt.

In Kirchwald moet eerst de weg "Zum Nitzblick" worden gevolgd, voordat aan de rechterkant een bord "Zum Nitzblick" verschijnt. Als u het geasfalteerde pad blijft volgen, komt u eerst bij de barbecuehut voordat u na ongeveer 100 meter via een bospad bij het uitkijkpunt komt.

Van hieruit kunt u de hoogste berg van de Eifel, de Hohe Acht (747 m), de Nürburg (678 m) en de Nürburgring zien. Voor u ligt de vallei van de Nitz, die haar bedding langs woeste kliffen heeft uitgesleten en deel uitmaakt van een FFH-beschermd gebied alsook van een vogelreservaat, zoals indrukwekkend wordt aangetoond door de rondcirkelende roofvogels boven de Nitz-vallei.

Vanaf de bosligstoel kunt u genieten van een fantastisch uitzicht op de omringende ongerepte natuur. In elk jaargetijde zijn er prachtige indrukken te beleven. Het eerste tere groen in de lente, de felle zon van de zomer, de kleurrijke bladeren in de herfst of de eerste sneeuw die zijn witte kleed over de bomen in de vallei legt.

Plaats

Kirchwald

Contact

Aussichtspunkt "Zum Nitzblick"
Zum Nitzblick
56729 Kirchwald
Telefoon: (0049)2651800995

naar de websiteschrijf een e-mail

Plan uw reis

Route tonen op google maps

reis met de trein

Dat kan ook interessant zijn voor u

Pfarrkirche St. Valerius in Wanderath, © Foto: Svenja Schulze-Entrup, Quelle: Touristik-Büro Vordereifel

Pfarrkirche St. Valerius, Baar-Wanderath

De verifieerbare bouwgeschiedenis van de parochiekerk in Wanderath begint in de 13e eeuw. De oorspronkelijke kerk is romaans, rond 1500 werd het laatgotische schip, de huidige zijbeuk, gebouwd met de hulp van de graven van Virneburg, die de beschermheren van de kerk waren. Toen de kerk rond 1530 werd vergroot met een zuid- en noordbeuk, werden de zijmuren van de oude kerk doorbroken. In 1655 wordt Wanderath een zelfstandige parochie. Dit zijn onder meer de plaatsen Engeln, Büchel, Freilingen, Nitz, Ober- Mittel- en Niederbaar, Herresbach, Eschbach, Döttingen, Siebenbach en Drees. Virneburg werd aan het begin van de 19e eeuw toegevoegd. Hiervoor wordt Drees toegewezen aan Welcherath. In 1896/1897 werd het huidige, neogotische hoofdschip gebouwd. De twee gotische zijbeuken worden afgebroken. In 1921/1922 werd de kerk weer uitgebreid. De toenmalige achthoekige sacristie werd afgebroken en de huidige gebouwd. Het middenschip werd met 10 m verlengd en de galerij werd gebouwd. De toren werd 6 meter verhoogd. Bovendien kreeg de kerk een doorlopend dakoppervlak. Sindsdien is de uiterlijke blik niet veranderd. Omdat Wanderath tot het midden van de 19e eeuw slechts uit een kerk, een pastorie, een school en een woongebouw bestond, zijn er veel legendes en mythen rond de vraag waarom er überhaupt een kerk in het arme Wanderath werd gebouwd.

Kottenheimer Büden, © Foto: Svenja Schulze-Entrup, Quelle: Touristik-Büro Vordereifel

Kottenheimer Büden - Vulkanparkstation

De "Kottenheimer Büden" aan de oostflank van de Bellerberg geeft een inzicht in de oorsprong van de Bellerberg vulkaan en is ontstaan ongeveer 200.000 jaar geleden, toen lavabommen en flarden werden geworpen uit de vulkaan door gewelddadige explosies en opgestapeld in een machtige slakkenmuur. De mysterieuze "Siewe Stuwe" zijn grotten uitgehouwen in de basalt lava, die diende als schuilkelders tijdens de Tweede Wereldoorlog - vooral voor vrouwen en kinderen. De Traumpfad "Vulkanpfad" verbindt de vulkanische parkposten Ettringer Bellerberg, Kottenheimer Winfeld en Kottenheimer Büden over een afstand van ongeveer 7 kilometers.

Pfarrkirche in Weiler, © Foto: Svenja Schulze-Entrup, Quelle: Touristik-Büro Vordereifel

Pfarrkirche "St. Kastor" in Weiler

De barokke kerk werd gebouwd in 1727 als een hallengebouw gemaakt van gepleisterde steengroevesteen. Nadat de bevolking in Weiler tot 1906 gestaag groeide, werden plannen voor een kerkuitbreiding opgesteld door baumeister Rüppel uit Bonn. De kerk moest worden uitgebreid met basaltstenen door de toevoeging van een transept en een koorzaal in neogotische stijl, samen met sacristiegebouwen. In 1909 kon de "nieuwe" kerk plechtig worden ingewijd. Bijzonder de moeite waard is de Marienaltar, die werd overgenomen van de "oude" kerk.